KARINA

Ik ben Karina, 24, ik was altijd bang voor oorlog, al van kinds af aan, maar 24 Februari 2022 ontwaakte ik in de horror die voordien een droom was, ik nam mijn telefoon en er stond : DE OORLOG IS BEGONNEN


Maart 2022, Ik ben gaan schuilen met mijn buurman in de gang van ons appartement en we luisterden naar de barstende raketten. Eerst dacht ik dat ze ons gebouw geraakt hadden, maar het bleek dat dat van ernaast te zijn.


Wanneer ik van mijn appartement binnenwandelde zag ik dat alles kapot was, alle glas was stuk en weggewaaid

in de ruimte door de inslag.


Ik ging naar het raam en zag voor mijn eigen ogen hoe een andere bom een ander gebouw deed ontploffen, toen

ben ik gevallen.


Op een ander moment viel weer een raket in onze buurt op ongeveer 300 meter, net in het gebouw van een vriend van me. Ik belde hem meteen en hij zei ongedeerd te zijn, maar alles stuk was.


Bij een andere ontploffing heb ik nog letterlijk de handdoek tussen mijn tanden gestopt, omdat ik zo hard aan het bijten was dat ik dacht dat ik ze er zou afbijten.


Ik blijf in Oekraïne voor mijn ouders althans dat ik denk dat de oorlog

nooit zal stoppen, ik ga niet evacueren.

I am Karina, 24. I have always been afraid of war, even as a child, but on February 24, 2022, I woke up to the horror that had previously only been a nightmare. I took my phone and saw:

THE WAR HAS STARTED.


March 2022: I took shelter with my neighbor in the hallway of our apartment, listening to exploding rockets. At first, I thought our building had been hit, but it turned out to be the one next to us.


When I walked back into my apartment, everything was destroyed—glass shattered and blown away by the impact.

I went to the window and saw with my own eyes another bomb explode another building. That’s when I collapsed.


At another moment, a rocket struck about 300 meters away, hitting a friend’s building. I called him immediately—

he was unharmed, but everything was destroyed.


During another explosion, I literally put a towel between my teeth because I was biting so hard I thought I would break them.


I stay in Ukraine for my parents.

I believe the war will never stop—

I will not evacuate.

Мене звати Каріна, мені 24. Я завжди боялася війни, ще із самого дитинства. Але 24 лютого 2022 року я прокинулась усередині кошмару, який раніше був лише сном. Я взяла телефон і побачила: «ПОЧАЛАСЬ ВІЙНА».
Березень 2022 — ми із сусідом ховаємось у коридорі та слухаємо звуки вибухів. Спочатку я подумала, що влучили в наш будинок, виявилось — у сусідній.
Коли я зайшла до квартири, то побачила, що усе було зруйноване, повсюди було розбите скло.
Я підійшла до вікна та побачила перед своїми очима, як ще один снаряд влучив у іншу будівлю — я впала.
Іншого разу ще одна ракета прилетіла за 300 метрів від нас— саме у будинок мого друга. Я одразу подзвонила йому — він сказав, що неушкоджений, але усе зруйноване.
Під час іншого вибуху мені довелось буквально затиснути рушник між зубами, бо я так сильно їх стискала, що думала зламаю.
Я залишаюся в Україні заради батьків. Навіть якщо думаю, що війна ніколи не закінчиться —не буду евакуюватися.